1چکیده زمینه: در سال های اخیر، توجه زیادی به استفاده از مواد طبیعی برای درمان بسیاری از بیماری های مزمن شده است. بوسولیک اسید که از رزین صمغ Boswellia serrata و Boswellia carteri به دست می آید و از مولکول های تری ترپن پنج حلقه ای تشکیل شده است، از گذشته های دور برای درمان بیماری های مختلف مورد توجه بوده است. در این مطالعه مروری، هدف ارائه توضیحی عمیق در مورد منشأ، ساختار، فارماکوکینتیک و خصوصاً فعالیت های بیولوژیکی مشتقات بوسولیک اسید است. روش کار: مقالات برای یافتن مطالعات بر روی B. serrata و مشتقات بوسولیک اسید جدا شده و خواصی مانند ضدسرطان، ضدمیکروبی، ضدالتهابی، ضدآرتریت، کاهش دهنده چربی خون، تعدیل کننده سیستم ایمنی، ضددیابت، محافظ کبد و ضدآسم بررسی شدند. بدین منظور کلمات کلیدی «Boswellia, Boswellic acid, Therapeutic reviews, Anti-inflammatory» را که مطابق با الگوی MeSH انتخاب شده بودند در پایگاه های اطلاعاتیGoogle Scholar ، PubMed و Scopus به صورت جداگانه و با هم جستجو شدند. یافته ها: اثرات ضدتومور B. serrata به دلیل محتوای تری ترپنوئیدی آن، به ویژه بوسولیک اسید است. در میان مشتقات بوسولیک اسید، استیل کتوبوسولیک اسید بیشترین پتانسیل را به عنوان یک مولکول سایتوتوکسیک نشان داده است. فعال سازی کاسپازها، افزایش بیان Bax، کاهش سطح NF-kB، مهار TNF، سیکلواکسیژناز و لیپواکسیژناز و سرکوب تولید رادیکال های آزاد همگی نقش های عمده ای در اثرات سیتوتوکسیک و ضدتومور، کاهنده چربی خون، تعدیل کننده سیستم ایمنی، ضددیابت و درمان و پیشگیری کننده از بیماری های نورودژنراتیو این ترکیبات دارند. نتیجه گیری: تحقیقات پیش بالینی متعدد و طیف وسیعی از کارآزمایی های بالینی نشان داده اند که بوسولیک اسید و مشتقات آن دارای طیف وسیعی از اثرات مفید دارویی در برابر بسیاری از بیماری های مزمن هستند. این عوامل می توانند از مکانیسم های متعددی که به پیشرفت بیماری کمک می کنند ممانعت به عمل آورند. با این حال، تردیدها در مورد کیفیت فارماکوکینتیک این ترکیب چالش تعیین کننده ای در مسیر توسعه مشتقات بوسولیک اسید به عنوان یک داروی مؤثر بوده است. مطالعات زیادی برای یافتن راه هایی برای عبور از این موانع آغاز شده است و پیشرفت در این حوزه تدریجی خواهد بود.

یکی از مشکلات درمانی بیماران تروماتیک، مشکلات مربوط به نخاع است که منجر به ناتوانی های طولانی مدت می گردد. در حال حاضر، درمانی مؤثر برای این بیماری وجود ندارد و نیاز به درمان های جدید و مؤثر برای ترمیم مجروحیت نخاعی احساس می شود. در سال های اخیر، محصولات طبیعی، ازجمله بوسولیک اسید، به عنوان مواد درمانی در بیماری های مختلف مورد بررسی قرارگرفته اند. در این مطالعه 12 موش نر ویستار با وزن میانگین 250 گرم در دو گروه با جمعیت 6 موش تقسیم شدند. گروه کنترل (spinal cord injury; SCI) که هیچ درمانی تا روز 56 بعد از ایجاد عارضه نخاعی دریافت نکرد و گروه بوسولیک اسید (BoA) که به صورت روزانه مقدار mg/Kg 10 بوسولیک اسید به صورت خوراکی تا روز 56 دریافت کرد. آزمون های حرکتی باسو-بتی-برسناهان (Basso, Beattie and Bresnahan; BBB) برای ارزیابی بازیابی حرکتی موش ها و تجزیه وتحلیل بافت نخاعی به منظور ارزیابی اثرات ترمیمی بوسولیک اسید انجام شد. درمان با بوسولیک اسید بهبود قابل توجهی در بازیابی حرکتی موش ها پس از صدمه نخاعی داشت. این پیشرفت با نمره ی بالاتر آزمون های حرکتی باسو-بتی-برسناهان نشان داده شد (001/0>p). همچنین، نتایج حاصل از بررسی مقاطع بافتی نشان دهنده بهبود روند ترمیم، کاهش حجم عارضه و افزایش میلینه شدن رشته های عصبی در محل آسیب نخاعی در گروه دریافت کننده بوسیلیک اسید به صورت معنی دار نسبت به گروه کنترل شد (001/0>p). نتایج این مطالعه نشان داد که بوسولیک اسید اثرات ترمیمی در عارضه تجربی نخاع در مدل موش نژاد ویستار دارد و ممکن است به عنوان یک عامل درمانی برای درمان صدمات نخاعی مورد استفاده قرار گیرد.

مقدمه: کندر، صمغ رزین درخت های جنس بوسولیا است که در طب قدیم ایران بر اثرات ضد التهابی و ضد توموری آن تأکید شده است. گلیوبلاستوما از بدخیم ترین سرطان های مقاوم به پرتودرمانی و شیمی درمانی در بزرگسالان است. هدف از انجام این مطالعه، بررسی اثر ماده ی مؤثره ی کندر، 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید، بر بیان اینترلوکین-6 در رده ی سلولی گلیوبلاستومای انسانی بود. روش ها: رده ی سلولی گلیوبلاستومای انسانی از بانک سلولی انستیتو پاستور ایران خریداری و با غلظت های مختلف 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید به مدت 24 ساعت تیمار شد و تأثیر آن بر میزان بقای سلولی با استفاده از روش MTT ارزیابی شد و Half maximal inhibitory concentration (50IC) محاسبه گردید. سلول های کشت شده با غلظت های 5، 15 و 25 میکرومولار 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید تیمار گردید. RNA استخراج و complementary DNA (cDNA) ساخته شد و برای سنجش میزان بیان اینترلوکین-6 به روش Real-time polymerase chain reaction (Real-time PCR) مورد استفاده قرار گرفت. یافته ها: میزان 50IC برای 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید معادل 88/39 میکرومولار به دست آمد و غلظت های 5، 15 و 25 میکرومولار 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید، به صورت معنی دار و در حالت وابسته به دز، سبب کاهش بیان اینترلوکین-6 شدند (050/0 > P). نتیجه گیری: نتایج حاصل از این آزمایش، حاکی از اثر ضد التهابی و ضد توموری 3-او-استیل-بتا-بوسولیک اسید از طریق کاهش بیان اینترلوکین-6 در محیط التهابی سلول های توموری گلیوبلاستوما می باشد. از این رو، می تواند به عنوان ماده ای سودمند در درمان سرطان گلیوبلاستوما مورد توجه قرار بگیرد.

امروزه گیاهان دارویی به دلیل خاصیت ضدمیکروبی، آنتی اکسیدانی و داشتن ضرر کم تر نسبت به ترکیبات شیمیایی استفاده گسترده ای پیدا کرده اند. از زمان های قدیم در سیستم پزشکی کشورهای مختلف مانند، آفریقا، چین، هند و کشورهای شرق میانه از کندر به عنوان ضدالتهاب، ضدآرتریت، مسکن و ضدتکثیر در درمان بیماری های مرتبط، بیماری های مزمن روده، آسم، ادم مغزی و سایر بیماری ها استفاده می شده است. چندین مطالعه بالینی فعالیت زیستی آن ها را تایید و مطالعاتی که به طور اختصاصی به بررسی مکانیسم عملکرد این گیاه پرداخته اند، فعالیت ضدالتهابی و ضدتوموری آن ها را تایید کردند. اسیدهای بوسولیک را اصلی ترین جزء فعال کندر و مسوول اثرات درمانی آن دانسته اند. این مطالعه مروری با استفاده از کلیدواژه های " کندر، بوسولیک اسید، ضدالتهاب، بیماری های روده، سرطان، دیابت، آسم، تومور مغزی، باروری و حافظه " با هدف بررسی اثرات درمانی کندر انجام شد. بر اساس نتایج مطالعات بررسی شده در این مقاله، کندر با اثر ضدالتهابی، ضدآرتریت، ضدتکثیری، ضدمیکروبی و ضددردی و با کم ترین اثر جانبی در طب سنتی و نوین در دوز توصیه شده مورد نیاز درمانی می تواند علایم بسیاری از بیماری ها را کاهش دهد.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: اپی زیاتومی، یکی از اعمال رایج مامایی است که علی رغم سایزکوچک آن، ممکن است مانند هر زخم دیگری دچار عوارضی مانند التهاب، عفونت و یا درد شود. گیاه کندر به علت خاصیت ضدالتهابی که دارد، به صورت تجربی برای مصارف متعددی از جمله تسکین درد و بهبود زخم ها استفاده می شود. مطالعه حاضر با هدف بررسی تأثیر پماد کندر بر شدت درد و بهبود زخم اپی زیاتومی در زنان نخست زا انجام شد. روش کار: این مطالعه تجربی و سه سوکور در سال های 97-1396 بر روی 95 زن نخست زا که زایمان واژینال با برش اپی-زیاتومی میانی طرفی داشتند، در بیمارستان مهدیه تهران انجام شد. افراد در دو گروه مداخله (پماد حاوی کندر) و کنترل (دارونما) قرار گرفتند. برای ارزیابی افراد از پرسشنامه های اطلاعات فردی و مامایی، ارزیابی وضعیت بهداشتی، مقیاس درد (VAS)، ارزیابی بهبود پرینه (ریدا) و جدول عوارض دارویی استفاده شد. پمادها هر 12 ساعت و به مدت 10 روز از روز اول بعد از زایمان استفاده و ارزیابی شدت درد، بهبود پرینه و عوارض دارویی در روزهای اول، پنجم و دهم بعد از زایمان انجام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS (نسخه 21) و آزمون های من ویتنی، کای دو و فیشر انجام شد. میزان p کمتر از 05/0 معنی دار در نظر گرفته شد. یافته ها: افراد دو گروه از نظر میانگین نمره ریدا (752/0=p) و شدت درد (50/0=p) در روز نخست پس از زایمان تفاوت آماری معناداری نداشتند. میانگین نمره ریدا در گروه مداخله در روزهای پنجم و دهم به ترتیب 62/1± 2 و 99/0± 59/0 و در گروه کنترل به ترتیب 38/2± 04/4 و 05/2± 52/2 بود که تفاوت ها در هر دو نوبت معنادار بود (026/0=p، 001/0>p). میانگین شدت درد در روزهای پنجم و دهم در گروه مداخله به ترتیب 23/1± 2 و 50/0± 95/0 و در گروه کنترل 57/1± 16/3 و 17/1± 97/1 بود که تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنی دار بود (030/0=p، 001/0>p). نتیجه گیری: پماد کندر با دارا بودن خواص ضدالتهابی، در بهبود زخم اپی زیاتومی و کاهش درد آن می تواند مؤثر باشد.

هدف از این پژوهش بررسی اثر کیتوزان، تیمول و اتمسفر تغییر یافته بر ویژگی های فیزیکوشیمیایی، حسی و میکروبی خربزه تازه برش خورده بود. بدین منظور، برش های خربزه در محلول حاوی درصدهای مختلف کیتوزان (صفر، 1 و 2%) و تیمول (صفر، 25/0 و 5/0%) به مدت 2 دقیقه غوطه ور شدند. برش های تازه میوه پس از پوشش دهی و حذف محلول های اضافی و نمونه شاهد (پوشش داده نشده) در اتمسفر تغییریافته (10% دی اکسید کربن) و اتمسفر طبیعی بسته بندی و به مدت 8 روز در دمایC ͦͦ 4 نگهداری شدند. نتایج بیانگر افزایش میزان دی اکسید کربن و کاهش اکسیژن در بسته بندی تحت اتمسفر اصلاح شده و اتمسفر طبیعی همگام با افزایش دوره ماندگاری بود. اما در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول شدت کاهش اکسیژن و افزایش دی اکسیدکربن کمتر از نمونة شاهد بود. در پایان 8 روز نگهداری، افت وزنی در نمونه های پوشش دهی شده با کیتوزان و تیمول و نگهداری شده تحت اتمسفر تغییر یافته بسیار کمتراز نمونه شاهد بود (34/0% در مقایسه با 60/13%). افزایش غلظت کیتوزان و بسته بندی تحت اتمسفر تغییر یافته سبب افزایش حفظ میزان مواد جامد محلول، اسید قابل تیتراسیون، اسید اسکوربیک و سفتی بافت برش های خربزه شد، اما افزایش غلظت تیمول تاثیر معنی داری بر این ویژگی های کیفی نداشت. شاخص-های رنگی میزان سبزی- قرمزی (a*)، میزان آبی- زردی (b*)، میزان روشنایی (L*) و شاخص قهوه ای شدن (BI) نیز تحت تاثیر نوع بسته بندی و غلظت کیتوزان قرار گرفتند، اما، تیمار با تیمول بر شاخص های رنگی برش خربزه تاثیر معنی داری نداشت. اثر متقابل غلظت کیتوزان و غلظت اسانس نشان داد که برش های خربزه تیمار شده با غلظت 1% کیتوزان و غلظت های 25/0 و 5/0% تیمول دارای کمترین میزان بار میکروبی بودند. پوشش دهی با کیتوزان و تیمول و هم چنین نوع بسته بندی بر همه صفات حسی برش های خربزه (تاثیر معنی داری داشت (05/0 P<)؛ و ارزیابان در پذیرش کلی، غلظت 1%کیتوزان را بر غلظت 2% ترجیح دادند.